Prezentowana monografia jest pionierskim opracowaniem bardzo interesującego zjawiska renesansowej literatury, jakim są poetyckie parafrazy psalmów w języku łacińskim. Autorka przedstawiła ogólną charakterystykę i specyfikę utworów tworzonych w Polsce i Europie Zachodniej XVI i XVII w. na tle badań biblistycznych i tendencji literackich renesansowego humanizmu. Dopełniła ją analizą wybranych autorów, wśród których są zarówno katolicy jak i protestanci pochodzący z Polski ( Stanisław Hozjusz, Klemens Janicki ), Śląska ( Laurentius Fabricius, Caspar Cunradus, Andreas Calagius ), Pomorza Zachodniego ( Joachim Blackius ) i Niemiec ( Paulus Vekenstied ).

                Praca zawiera ponadto wykaz większości autorów, utworów i wydań z XVI i XVII wieku. Autorce udało się je ustalić na podstawie dostępnych bibliografii i kwerend bibliotecznych, przeprowadzonych m.in. w belgijskim Leuven.

                Książka otwiera szerokie perspektywy do dalszych badań wpływu łacińskich parafraz na ówczesną poezję religijną, tak łacińską, jak i tworzoną w językach narodowych. Kierowana jest do neolatynistów oraz historyków literatury polskiej doby renesansu i baroku.